لطفاً صبر کنید...
شلوار، سنگ بنای تعادل بصری در هر استایل است. یک انتخاب نادرست در خط فاق (Rise) یا عرض ران و پاچه (Leg Opening) میتواند تناسب بالاتنه و پایینتنه را به هم بزند. در این راهنما، فاکتورهای مهندسی الگو و جنس انواع شلوار زنانه پارچهای و جین را کالبدشکافی میکنیم.
کمربند شلوار دقیقاً روی خط طبیعی ناف یا بالای آن قرار میگیرد. با پنهان کردن پهلوها و مهار شکم، طول پاها را به مراتب کشیدهتر از حد واقعی نشان میدهد؛ مناسب برای شومیزهای تو زده.
راحتترین گزینه روزمرهکمی پایینتر از ناف مینشیند. فشاری به اندامهای داخلی وارد نکرده و تقریباً با تمامی اشکال هندسی اندام (سیب، ساعت شنی، گلابی) سازگاری عملکردی دارد.
استایل رترو و دهه ۲۰۰۰روی خط استخوان لگن قرار میگیرد. کشیدگی طبیعی تنه را افزایش میدهد اما طول پاها را کوتاهتر جلوه میدهد؛ مناسب افراد قدبلند با تنه متناسب یا کوتاه.
برای شلوارهای پارچهای زنانه، پارچه کرپ گاباردین و فاستونی پشمی-پلیاستر به دلیل مقاومت بالا در برابر چروکشدن خط زانو (Knee Bagging) استانداردهای طلایی محسوب میشوند. اگر شلوار دارای آستردوزی داخلی در بخش جلو تا زیر زانو باشد، عمر خط اتوی آن تا سه برابر افزایش پیدا میکند.
حداقل وجود ۲ تا ۳ درصد الاستین یا استفاده از پارچههای با بافت توییل تراکم بالا (مانند گاباردین) به پارچه اجازه بازگشت کشسانی میدهد. همچنین آویزان کردن شلوار با چوبلباسی دارای گیره انتهایی وزن پارچه را برای صاف شدن زانو هدایت میکند.
شلوارهای وایدلگ و دمپا باید به گونهای اندازهگیری شوند که لبه پایین شلوار بین ۱ تا ۲ سانتیمتر با سطح زمین (با در نظر گرفتن ارتفاع پاشنه کفش مصرفی) فاصله داشته باشد؛ نه روی زمین کشیده شود و نه روی کفش بشکند.